ذرات آب کم کم از بدنه باریک شاخه درخت حرکت میکردند. توی جای مناسبی به هم میرسیدند. درست در یک قسمت نوک تیز قابل اتکا. ذره ذره بیشتر وبیشتر میشدند. و بعد ذرات متراکم، تشکیل یک حجم برجسته از آب رو میدادند، این حجم بزرگ و بزرگتر میشد!شکل میگرفت، شکم ميداد، اويزون ميشد و بعد قطره ميشد و ميچكيد. همه چيز دقيقا پشت سر هم. بدون هيچ كندي يا عجله ايي و دقيقا بدون هيچ عجله ايي!!!

هر فعاليتي كه براي تسريع اين روند انجام ميگرفت باعث نارس غلتیدنِ يك قطره ميشد و هيچ تولدي رخ نميداد!!!

به نظرم كل اين چرخه، بيانگر شِما (Schema) یا مدلی از رفتارهای «روح زندگی» هستش. همه کارها باید با سرعت، نظم و شيوه خاص خودشون انجام بشن! «روح زندگی» و «روحی که در عالم در جریان هستش» تضمین میکنه که کار به سرانجام خودش خواهد رسید اگر، همه چیز سرجای خودش باشه!.

برای ایجاد یک قطره ! به این همه دقت و صد البته این همه صبر نیاز هست. حالا فکرش رو بکن برای ایجاد یک اقیانوس .......

برای اقیانوس شدن! چه ها که باید کشید!!!